hiddenppath hiddenppath

Menu

Witaj



Wybierz w menu po lewej by uruchomić formularz.

Interpretacja wyników BMI:

BMI -15 - niedożywienie trzeciego stopnia (wygłodzenie)
BMI 15,1 - 17,4 - niedożywienie drugiego stopnia (wychudzenie)
BMI 17,5 - 18,5 - niedożywienie pierwszego stopnia (niedowaga)
BMI 18,5 - 24,9 - wartość prawidłowa
BMI 25,0 - 29,9 - nadwaga
BMI 30,0 - 34,9 - otyłość I stopnia
BMI 35,0 - 39,9 - otyłość II stopnia
BMI 40,0+ - otyłość III stopnia (otyłość olbrzymia)

Kalkulator BMI | Obliczanie BMI | Jak obliczyć BMI | Wskaźnik BMI

Dzisiaj dowiemy się czym jest wskaźnik BMI. Wskaźnik ten ma również inną nazwę i BMI możemy znać pod nazwą wskaźnik Queteleta II.

Kalkulator BMI

oblicza wskaźnik w bardzo prosty sposób, ponieważ powstaje on przez podzielenie masy ciała podanej w kilogramach przez kwadrat wysokości podanej w metrach.

Co ważne z kalkulatora powinny skorzystać tylko osoby dorosłe, ponieważ klasyfikacja BMI została stworzona tylko i wyłącznie dla osób dorosłych. W przypadku dzieci wykorzystuje się inny sposób, a są nim siatki centylowe, które są dostosowane dla danej populacji.

Kalkulator BMI

pozwala sprawdzić między innymi czy mamy niedowagę, nadwagę, czy też nasza masa ciała jest w normie. Każda podwyższona wartość BMI może świadczyć o cukrzycy, chorobie niedokrwienia serca, miażdżycy.

Kalkulatory BMI

potrafią policzyć wartość BMI w kg i funtach, w pierwszym przypadku dzieli się kilogramy przez centymetry, natomiast w drugim funty przez cale.

BMI jest bardzo prosty w użyciu, jednak nie uwzględnia on indywidualnej budowy ciała. Jest dosyć niedokładnym wskaźnikiem niedowagi i nadwagi oraz ryzyk chorób z nimi związanych. Kulturyści mogą mieć BMI wskazujące na skrajną otyłość, posiadając jednocześnie bardzo mało tkanki tłuszczowej. Z drugiej strony, BMI zupełnie zdrowych, szczupłych i wysokich lekkoatletów może wskazywać na skrajną niedowagę (np. BMI Yohanna Diniza przy wzroście 185 cm i wadze 59 kg wyniesie 17,24). Związek między wielkością wskaźnika a ryzykiem chorób różni się między populacjami o różnych proporcjach ciała. I tak wśród Azjatów ryzyko cukrzycy jest znacząco wyższe przy niższych wartościach BMI. Zawartość tłuszczu w organizmie jest też wyższa u kobiet, niż u mężczyzn przy normalnej masie ciała. W przypadku kobiet tkanka tłuszczowa odpowiada za płodność i dojrzewanie płciowe.

W celu zmierzenia dokładnej zawartości tłuszczu w organizmie, należy posłużyć się specjalistyczną aparaturą. Ogólnie rozszerzona klasyfikacja BMI wygląda tak: mniej niż 16 – wygłodzenie, 16 - 16.99 – wychudzenie, 17 - 18.49 – niedowaga, 18.5 - 24.99 - wartość prawidłowa, 25 - 29.99 – nadwaga, 30 - 34.99 - I stopień otyłości, 35 - 39.99 - II stopień otyłości, powyżej 40 - otyłość skrajna.

Indeks masy ciała został opracowany przez belgijskiego statystyka Adolfa Queteleta w 1832 roku. Matematyk nie zajmował się badaniem otyłości, a próbował zastosować metody rachunku prawdopodobieństwa w odniesieniu do fizycznych cech ciała człowieka. Zauważył on, że masa ciała ma tendencje do zwiększania się zależnie od rosnącej wysokości ciała. Formuła wymyślona przez Queteleta miała w szybki i łatwy sposób zmierzyć stopień otyłości w populacji, aby pomóc rządowi w przydzielaniu zasobów. Sam autor wskaźnika podkreślał, że nie powinien być on używany do opisywania stopnia otłuszczenia pojedynczej osoby. W latach 40. XX wieku do oceny prawidłowej masy ciała zaczęto stosować tablice zależności wagi od wzrostu, które uwzględniały jednak proporcje i budowę ciała. W 1972 roku w "Journal of Chronic Disease" ukazała się publikacja przedstawiająca BMI jako nie w pełni satysfakcjonujący, ale użyteczny parametr opisujący zagrożenie otyłością. Autor publikacji podkreślał, że BMI ma zastosowanie w badaniach populacyjnych, a nie w indywidualnej ocenie prawidłowej masy ciała, jednak ze względu na prostotę i szybkość, wskaźnik zaczął wypierać tablice zależności wagi od wzrostu i znalazł zastosowanie we wstępnej diagnostyce. Mimo licznych zarzutów wobec BMI wielu lekarzy i specjalistów zdrowia publicznego używa tego wskaźnika do oceny ryzyka cukrzycy, chorób serca, nadciśnienia, dyslipidemii i innych zaburzeń związanych z nadmierną masą ciała.

Z ciekawych informacji na temat

obliczanie BMI

, należy podać, że kobiety mają fizjologiczne uwarunkowanie do gromadzenia większej ilości tkanki tłuszczowej, a dodatkowo mają przy tym mniej mięśni niż mężczyźni.

Przykładowo dwie osoby (kobieta i mężczyzna mogą mieć podobne BMI), ale w 95% przypadków to kobieta będzie miała więcej tkanki tłuszczowej. W dużej mierze z tego powodu u kobiet występuje otyłość pośladkowo-udowa. Natomiast u mężczyzn jest to otyłość brzuszna.

Mięśnie są gęstsze i cięższe niż tłuszcz, dlatego kilogram masy mięśniowej zajmuje nawet 3 razy mniejszą objętość niż kilogram tkanki tłuszczowej. Nikogo nie dziwi, że dwie osoby o tej samej masie ciała mogą wyglądać diametralnie różnie właśnie za sprawą proporcji masy mięśni do tłuszczu. BMI nie uwzględnia tych różnić. Osoby o atletycznej budowie, regularnie uprawiające sport czy mocno zbudowani mężczyźni są klasyfikowani jako osoby z nadwagą lub nawet otyłe. Według indeksu masy ciała grozi im cukrzyca i choroby serca, co nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, gdyż duża masa mięśniowa i aktywny styl życia pomagają zapobiegać chorobom.

Na koniec kilka jeszcze istotnych faktów o wskaźniku BMI.

1. BMI służy do oceny populacji, a nie indywidualnych osób. Podkreślał to twórca wskaźnika, jednak mimo tego lekarze i dietetycy klasyfikują masę ciała pacjentów według wyników indeksu.
2. Twórcą BMI jest statystyk, a nie osoba zajmująca się badaniem otyłości.
3.

BMI

to wskaźnik stworzony 200 lat temu.
4.

BMI

jest naukowo bezsensowny. Nie ma żadnych fizjologicznych podstaw, aby podnosić wzrost do kwadratu. Quetelet użył tego zabiegu, aby dopasować wzór do uzyskanych danych statystycznych.
5.

BMI

jest fizjologicznie niewłaściwy. Nie uwzględnia masy mięśni i kości, które istotnie wpływają na masę ciała.
6. Definicja

BMI

zawiera błąd logiczny. Mówi o tym, że

BMIM

pozwala ocenić otłuszczenie ciała, co jest niezgodne z rzeczywistością. Quetelet wywnioskował, że osoby z dużą ilością tkanki tłuszczowej mają wysokie

BMI

, ale nie odwrotnie. Osoby z wysokim

BMI

nie muszą mieć dużej ilości tkanki tłuszczowej – mogą mieć wysoką masę mięśniową lub kostną.
7.

BMI

to tylko matematyczna formuła – kolejna próba opisania rzeczywistości.
8.

BMIM

wyznacza ścisłe przedziały wagi prawidłowej, nadwagi i otyłości. Jest to podejście nieprawidłowe, ponieważ w szerokim zakresie wagi idealnej znajduje się osoba bardzo szczupła i lekko otłuszczona – obie klasyfikowane jako zdrowe. Gdy osoba na granicy wagi prawidłowej przytyje kilogram, klasyfikowana jest już jako niezdrowa, z nadwagą. Sztywne ramy przedziałów wagi to nadmierne uproszczenie.